Jak sam mówi o sobie – do ‘Rodzinnego Kotła’ jest tylko ”przylepiony”. Przez długą linię żony Zofii Bąk spokrewnionej z gałęzią Kowalskich, którzy z kolei są spowinowaceni ze Sławińskimi. A wiec taki przyklejony do przyklejonych! Przedstawiamy sylwetkę poety Kazimierza Lindy.
U
rodzony w 1945 roku na Podkarpaciu, w Babicach k/Przemyśla. Jego pełna sukcesów droga do poezji była długa i zawiła.
Na zdjęciu z wczesnej młodości ze skrzypcami w ręce gra zasłuchany w pełnym skupieniu i koncentracji. Jeszcze w wojsku grając w kapeli miał cichą nadzieję, że zostanie muzykiem. Skrzypce to była jego wielka miłość ale jednocześnie i zmora. Lata wyrzeczeń spędzonych na dojazdach z rodzinnej wsi do oddalonej o 25 km szkoły muzycznej zabrały mu dużą część dzieciństwa i młodości. Tym niemniej kochał skrzypce nad życie i godził się na wszelkie niedogody. Przeznaczenie miało jednak dla niego inne plany.
Naukę gry zakończył równo z ukończeniem szkoły podstawowej. Później nie było już szans – szkołę średnią miał dokładnie w przeciwnym kierunku niż szkołę muzyczną. Skrzypce zastąpił gitarą, którą opanował sam i to dosyć szybko. Później grywał w różnych zespołach, gdzie w zależności od potrzeb, dawano mu partię albo skrzypiec albo gitary. Muzyka i skrzypce to do dzisiaj jego hobby.
Pierwszy wiersz utonął już w mrokach pamięci – to było gdzieś we wczesnym dzieciństwie. Pamięta za to dobrze pierwszy "poważniejszy" tekst - to była piosenka o nauczycielach. Napisał ją na zamówienie kuzynki, na studniówkę. Pod znaną melodię piosenki "Jabłuszko pełne snów" satyryczny tekst, uwypuklający przywary pedagogów, zrobił furorę wśród młodzieży i spowodował dochodzenie ze strony dyrekcji o autorstwo. Na szczęście sprawca – Kazik – był wtedy w innej szkole i ramię ”sprawiedliwości” go ominęło.
OCZEKIWANIE I
niebo styka się z ziemią
ziemia sięga nieba
czas brnie i błądzi
po korytarzach
przestrzeni
Copyright Kazimierz Linda
Od dzieciństwa uwielbia czytać. I to wszystko jak leci – prozę, poezję, teksty piosenek. I zupełnie odwrotnie niż większość młodych ludzi, których przerażają lektury szkolne, zawsze lubił klasyków – Słowackiego, Norwida, Asnyka, Jastruna. Do dzisiaj znajduje w nich inspirację. Dużą radość sprawia mu czytanie poezji pisanej przez kolegów ze Stowarszyszenia Literatów. Cieszy go każdy wiersz przyjaciół bo jak mówi ma do nich bardzo personalne podejście. Z tekściarzy piosenek najbardziej ceni sobie Młynarskiego, z poetów współczesnych Edwarda Szczura.
Jego własna droga do poezji miała wiele ”objazdów”. Dla rodziców szczytem marzeń dla syna była praca ”gryzipiórka” w urzędzie. Ale Kazik za nic nie chciał zostać ”urzędasem”. Oprócz literatury i muzyki interesował się, jak wielu chłopaków w jego wieku, techniką. Przez lata poezja przeplatała się więc z naprawami radioaparatów i telewizorów, nauką w technikum elektronicznym, studiami w Wyższej Szkole Informatyki Stosowanej w Warszawie i dziesiątkami lat pracy w telekomunikacji. Po drodze ”zaliczył” też kursy reżyserii teatralnej i choreografii tańca. Tak wiec sztuka i życie szły zawsze w łeb w łeb.
Pisze mało. Słowami wycezylowanymi, rozmyślnymi, prezcyzyjnymi. Jego wiersze to liryka osobista. Czy się to podoba? Większości chyba tak bo dotyczy spraw bliskich nam wszystkim – istota życia i śmierci, miłość, nienawisć, obojętność, samotność.
Dzisiaj już na emeryturze, poświęca dużo czasu poezji i działalności w Stowarzyszeniu Literatów ”Witryna” w Stalowej Woli, którego jest prezesem od 5 lat. Wydał dwa tomiki poezji – Dylematy (1998) i najnowszy Dryf (2008). Jego wiersze publikowane są w wielu miesięcznikach literackich – m.innymi Akant, Sztafeta, Iskra. Prowadzi też dwie witryny internetowe – jedną prywatną z własnymi wierszami i tekstami, drugą dla ”Witryny”. Zapraszamy do odwiedzenia obu.
Tak blisko jesteś
I tak daleko
W szklanej płycie
W słowach symbolach
W małym prostokącie
W myślach ulotnych
W milknącym głosie
Z oczekiwaniem
Którego znieść
Nie mogę
Jak sam mówi o sobie – do ‘Rodzinnego Kotła’ jest tylko ”przylepiony”. Przez długą linię żony Zofii Bąk spokrewnionej z gałęzią Kowalskich, którzy z kolei są spowinowaceni ze Sławińskimi. A wiec taki przyklejony do przyklejonych! Przedstawiamy sylwetkę poety Kazimierza Lindy.
Pisze mało. Słowami wycezylowanymi, rozmyślnymi, prezcyzyjnymi. Jego wiersze to liryka osobista. Czy się to podoba? Większości chyba tak bo dotyczy spraw bliskich nam wszystkim – istota życia i śmierci, miłość, nienawisć, obojętność, samotność. 
